پایگاه خبری آستان مقدس حضرت فاطمه معصومه سلام الله علیها، جایگاه امام و امامت در عقیده شیعی یکی از بنیادیترین باورهای دینی بهشمار میرود. براساس متون روایی، امامان گرچه در بشریت و ظاهر انسانی مانند دیگر مردمان عادی بوده، اما ویژگیهای منحصر به فردی دارند، بهطوری که هیچیک از انسانها در آن ویژگیها شریک نیستند. این خصایص به این دلیل است که اهل بیت(ع) بهعنوان خلفای الهی، نمایندگان ویژه خداوند متعال در عالم خلقت هستند و همین نکته، موجب تمایز ایشان با دیگر افراد بشر است، بهطوری که شخصیت و جایگاه ایشان قابل مقایسه با احدی از افراد بشر نیست. ائمه(ع) گرچه در فضل و برتری و علم و عصمت با یکدیگر مشترک هستند، اما هر یک از امامان نیز نسبت به دیگری ویژگیها و خصایصی دارد. در میان امامان(ع)، سیدالشهدا(ع) ویژگیهای خاصی دارند.
مهمترین و مشهورترین خصیصه امام حسین(ع) همین لقب سیدالشهدا بودن ایشان است. نحوه شهادت ایشان نظیری در بین دیگر امامان ندارد، اما خصایص دیگری نیز در امام حسین(ع) هست که مربوط به دوران ولادت و نوزادی ایشان است که معمولاً کمتر مطرح شده و افراد با این خصایص آشنا نیستند.
طبق روایات شیعه، قبل از ولادت امام حسین(ع) و حتی قبل از باردارشدن حضرت فاطمه(س) به دومین فرزندشان، جبرئیل بر پیامبر اکرم(ص) نازل شده و خبر ولادت امام حسین(ع) را به محضر نبی مکرم رسانده و در عین حال خبر قتل این مولود از سوی امت نبی را بعد از وفات پیامبر(ص) آورده است. حضرت نیز یگانه دختر خویش را در جریان این خبر جبرئیل قرار دادند. خبر جبرئیل در مورد مقتول شدن فرزند حضرت زهرا(س)، موجب شد تا دوران بارداری حضرت فاطمه(س) و وضع حمل ایشان با ناخوشایندی همراه باشد. بر همین اساس در روایات تفسیری ذیل آیه «حَمَلَتْهُ أُمُّهُ كُرْهاً وَ وَضَعَتْهُ كُرْها»(احقاف:۱۵) چنین منقول است که این آیه مخصوص امام حسین(ع) است.(کافی،ج۱،ص۴۶۴) زیرا هیچ مادری از دوران بارداری و وضع حمل خود ناراحت نیست، بلکه شوق فرزند جدید را دارد. اما حضرت زهرا(س) به دلیل خبر جبرئیل از آینده و قتل سیدالشهدا(ع) از سوی امت جفاکار، دوران بارداری را با ناراحتی سپری کرده و هنگام وضع حمل دچار غم و اندوه بودند.
این ناراحتی صرفاً به دلیل رابطه مادر و فرزندی نبوده است، چرا که اهل بیت(ع) بشر عادی نبوده و بلکه نمایندگاه خاص خداوند متعال در عالم خلقتند که مأموریتهای خاصی در پیشبرد اهداف الهی دارند. مأموریت مشترک امامان، اقامه توحید در عالم و هدایت بشریت به هدفی است که خداوند متعال برای عالم قرار داده است، بنابراین سیدالشهدا(ع) در عین حالی که فرزند صدیقه کبری(س) هستند، واجد مقام خلافةاللهیاند و محبت و گرایش به خلیفه و نماینده الهی اعظم عبادات و فرایض است، لذا همان طور که دین از مؤمنان خواستار است که محبت و نفرت قلبی خود را بر محور ایمانی و الهی تنظیم کنند، خود اهل بیت شدیدتر از تمام مؤمنان همه محبتها و نفرتهای قلبی خودشان بر محور الهی است. بر همین اساس، ناراحتی صدیقه کبری از خبر قتل سیدالشهدا به این دلیل است که فرزند ایشان خلیفه الهی است و قتل فجیع چنین شخصیتی هتک حرمت دستگاه حق است.
خصیصه دیگر سیدالشهدا(ع) این است که همانند حضرت یحیی(ع) و بر خلاف دیگر افراد بشر، طول دوران بارداری مادران ایشان شش ماه بوده است. بهطور کلی در روایات شیعی مشابهتهای زیادی بین امام حسین(ع) و حضرت یحیی(ع) در مورد ولادت و نحوه شهادت ایشان بیان شده است. ویژگی دیگر امام حسین(ع) این است که در طول دوران نوزادی از هیچ زنی شیر نخوردند. طبق روایت شیعی، گوشت و پوست سیدالشهدا(ع) از گوشت و پوست رسول الله(ص) است، چرا که تغذیه امام حسین(ع) در دوران نوزادی چنین بود که پیامبر اکرم(ص) انگشت مبارک خویش را در دهان نوه خود قرار داده و به این نحو بدن مبارک امام حسین(ع) رشد مییافت.(کافی،ج۱،ص۴۶۵)
مطالعه شخصیت و زندگانی امام حسین(ع) از خلال روایات اصیل شیعه، نشانگر این است که شخصیت حسینبن علی علیهماالسلام در عالم خلقت منحصر به فرد بوده و حتی در بین امامان دارای ویژگیهای خاصی هستند. میتوان گفت تمام این ویژگیها و حتی خصایص مربوط به دوران ولادت و کودکی ایشان نیز حول واقعه عاشوراست. واقعه عظیمی که طبق متون روایی، اعظم مصایب در اسلام و بزرگترین مصیبتها در آسمانها و زمین بهشمار رفته است و تمام عالم خلقت از آسمانیان و اهل زمین را تحت تأثیر قرار داده است. بیشک این واقعه عظیم و منحصر به فرد، تنها از سوی شخصیتی همچون حسین بن علی(ع) رقم میخورد که در بین تمام عالم خلقت بیبدیل و منحصر به فرد هستند.
مهمترین و مشهورترین خصیصه امام حسین(ع) همین لقب سیدالشهدا بودن ایشان است. نحوه شهادت ایشان نظیری در بین دیگر امامان ندارد، اما خصایص دیگری نیز در امام حسین(ع) هست که مربوط به دوران ولادت و نوزادی ایشان است که معمولاً کمتر مطرح شده و افراد با این خصایص آشنا نیستند.
طبق روایات شیعه، قبل از ولادت امام حسین(ع) و حتی قبل از باردارشدن حضرت فاطمه(س) به دومین فرزندشان، جبرئیل بر پیامبر اکرم(ص) نازل شده و خبر ولادت امام حسین(ع) را به محضر نبی مکرم رسانده و در عین حال خبر قتل این مولود از سوی امت نبی را بعد از وفات پیامبر(ص) آورده است. حضرت نیز یگانه دختر خویش را در جریان این خبر جبرئیل قرار دادند. خبر جبرئیل در مورد مقتول شدن فرزند حضرت زهرا(س)، موجب شد تا دوران بارداری حضرت فاطمه(س) و وضع حمل ایشان با ناخوشایندی همراه باشد. بر همین اساس در روایات تفسیری ذیل آیه «حَمَلَتْهُ أُمُّهُ كُرْهاً وَ وَضَعَتْهُ كُرْها»(احقاف:۱۵) چنین منقول است که این آیه مخصوص امام حسین(ع) است.(کافی،ج۱،ص۴۶۴) زیرا هیچ مادری از دوران بارداری و وضع حمل خود ناراحت نیست، بلکه شوق فرزند جدید را دارد. اما حضرت زهرا(س) به دلیل خبر جبرئیل از آینده و قتل سیدالشهدا(ع) از سوی امت جفاکار، دوران بارداری را با ناراحتی سپری کرده و هنگام وضع حمل دچار غم و اندوه بودند.
این ناراحتی صرفاً به دلیل رابطه مادر و فرزندی نبوده است، چرا که اهل بیت(ع) بشر عادی نبوده و بلکه نمایندگاه خاص خداوند متعال در عالم خلقتند که مأموریتهای خاصی در پیشبرد اهداف الهی دارند. مأموریت مشترک امامان، اقامه توحید در عالم و هدایت بشریت به هدفی است که خداوند متعال برای عالم قرار داده است، بنابراین سیدالشهدا(ع) در عین حالی که فرزند صدیقه کبری(س) هستند، واجد مقام خلافةاللهیاند و محبت و گرایش به خلیفه و نماینده الهی اعظم عبادات و فرایض است، لذا همان طور که دین از مؤمنان خواستار است که محبت و نفرت قلبی خود را بر محور ایمانی و الهی تنظیم کنند، خود اهل بیت شدیدتر از تمام مؤمنان همه محبتها و نفرتهای قلبی خودشان بر محور الهی است. بر همین اساس، ناراحتی صدیقه کبری از خبر قتل سیدالشهدا به این دلیل است که فرزند ایشان خلیفه الهی است و قتل فجیع چنین شخصیتی هتک حرمت دستگاه حق است.
خصیصه دیگر سیدالشهدا(ع) این است که همانند حضرت یحیی(ع) و بر خلاف دیگر افراد بشر، طول دوران بارداری مادران ایشان شش ماه بوده است. بهطور کلی در روایات شیعی مشابهتهای زیادی بین امام حسین(ع) و حضرت یحیی(ع) در مورد ولادت و نحوه شهادت ایشان بیان شده است. ویژگی دیگر امام حسین(ع) این است که در طول دوران نوزادی از هیچ زنی شیر نخوردند. طبق روایت شیعی، گوشت و پوست سیدالشهدا(ع) از گوشت و پوست رسول الله(ص) است، چرا که تغذیه امام حسین(ع) در دوران نوزادی چنین بود که پیامبر اکرم(ص) انگشت مبارک خویش را در دهان نوه خود قرار داده و به این نحو بدن مبارک امام حسین(ع) رشد مییافت.(کافی،ج۱،ص۴۶۵)
مطالعه شخصیت و زندگانی امام حسین(ع) از خلال روایات اصیل شیعه، نشانگر این است که شخصیت حسینبن علی علیهماالسلام در عالم خلقت منحصر به فرد بوده و حتی در بین امامان دارای ویژگیهای خاصی هستند. میتوان گفت تمام این ویژگیها و حتی خصایص مربوط به دوران ولادت و کودکی ایشان نیز حول واقعه عاشوراست. واقعه عظیمی که طبق متون روایی، اعظم مصایب در اسلام و بزرگترین مصیبتها در آسمانها و زمین بهشمار رفته است و تمام عالم خلقت از آسمانیان و اهل زمین را تحت تأثیر قرار داده است. بیشک این واقعه عظیم و منحصر به فرد، تنها از سوی شخصیتی همچون حسین بن علی(ع) رقم میخورد که در بین تمام عالم خلقت بیبدیل و منحصر به فرد هستند.
منبع: ایکنا










