به گزارش پایگاه خبری آستان مقدس حضرت فاطمه معصومه سلاماللهعلیها، حجتالاسلام والمسلمین ناصر رفیعی در سخنرانی شب گذشته در شبستان امام خمینی(ره) حرم مطهر بانوی کرامت با اشاره به فرازی از زیارت حضرت معصومه(س) درباره درخواست «سعادت»، بر اهمیت عاقبتبهخیری انسان تأکید کرد.
وی با بیان اینکه انسانها از نظر آغاز و پایان زندگی به چهار دسته تقسیم میشوند، اظهار کرد: برخی هم آغاز خوبی دارند و هم پایان خوبی؛ برخی خوب آغاز میکنند اما پایان خوبی ندارند؛ برخی آغاز و پایان نامناسبی دارند و گروهی نیز آغاز خوبی ندارند اما در پایان عاقبتبهخیر میشوند.
از برصیصا و بلعم باعورا تا حر و طیب
رفیعی با اشاره به نمونههایی از تاریخ گفت: برصیصای عابد با وجود سالها عبادت، در پایان فریب شیطان را خورد و با کفر از دنیا رفت. بلعم باعورا نیز با وجود جایگاه استجابت دعا، سرانجام مسیر دیگری پیدا کرد.
وی افزود: در تاریخ اسلام نیز افرادی مانند طلحه و زبیر، با وجود سابقه همراهی با پیامبر(ص)، در پایان در مقابل امیرالمؤمنین(ع) قرار گرفتند. در مقابل، حر بن یزید ریاحی با اینکه در ابتدا در سپاه دشمن امام حسین(ع) بود، در پایان به امام پیوست و به شهادت رسید.
وی با اشاره به طیّب حاج رضایی نیز خاطرنشان کرد: او در گذشته مسیر متفاوتی داشت، اما در جریان نهضت امام خمینی(ره) در کنار امام قرار گرفت و سرانجام به شهادت رسید؛ بنابراین مهم این است که پایان کار انسان چگونه رقم بخورد.
رفیعی با اشاره به دعای «اللهم إنی أسألک أن تختم لی بالسعادة» گفت: انسان باید همواره از خدا بخواهد با ایمان از دنیا برود و پایان کارش به سعادت ختم شود.
وی افزود: از امام صادق(ع) نقل شده است که «یا مقلب القلوب ثبت قلبی علی دینک» را زیاد بخوانید؛ چراکه مهم است انسان تا پایان بر مسیر دین ثابت بماند. همچنین دعای «ربنا لا تزغ قلوبنا بعد إذ هدیتنا» نیز درخواست ثبات پس از هدایت است.
وی با تشبیه زندگی به سفر گفت: راننده خوب کسی است که مسافر را به مقصد برساند؛ اینکه انسان بخش زیادی از مسیر را درست طی کرده باشد، اما در نزدیکی مقصد دچار حادثه شود، نتیجه را تغییر نمیدهد. مهم رسیدن به مقصد است.
رفیعی با اشاره به روایتی از حضرت زهرا(س) اظهار داشت: سعادتمند واقعی کسی است که امیرالمؤمنین(ع) را در زمان حیات و پس از مرگ دوست داشته باشد.
وی همچنین با اشاره به روایتی از امام صادق(ع) درباره زیارت امام حسین(ع) افزود: در این روایت بر ترک نکردن زیارت اباعبدالله(ع) تأکید شده و برای آن آثاری همچون طولانی شدن عمر، افزایش رزق و عاقبتبهخیری بیان شده است.
وی با نقل داستان «مخیریق»، یهودی تازهمسلمانی که در جنگ احد به یاری پیامبر(ص) رفت و به شهادت رسید، گفت: این فرد فرصت زیادی برای انجام اعمال عبادی پیدا نکرد، اما با ایمان از دنیا رفت و در شمار شهدای احد قرار گرفت.
رفیعی در ادامه با اشاره به فراز دیگری از زیارت حضرت معصومه(س) درباره درخواست حفظ نعمتها گفت: انسان باید از خدا بخواهد نعمتهایی را که در اختیار دارد از او سلب نکند.
وی با توضیح مفهوم «وارث اعضا شدن» اظهار داشت: انسان ممکن است زنده باشد، اما چشم، زبان، دست یا پایش کارایی خود را از دست داده باشد؛ بنابراین باید از خدا خواست تا پایان زندگی، نعمتهای وجودی انسان حفظ شود.
وی همچنین با اشاره به دعای امام سجاد(ع) و درخواست حفظ نعمتها تا هنگام مرگ افزود: مهم است انسان تا آخرین لحظه بتواند از نعمتهایی مانند چشم، زبان و توان حرکت استفاده کند.
رفیعی با تأکید بر مراقبت از زبان گفت: در دعاها و آموزههای دینی، سه تعبیر «سلب»، «تغییر» و «تبدیل» نعمت مورد توجه قرار گرفته است؛ انسان باید مراقب باشد نعمتهایی که خداوند به او داده، از او گرفته نشود یا کارکرد آنها تغییر نکند و به نقمت تبدیل نشوند.
وی افزود: گاهی یک کلمه موجب سلب نعمت و جلب نقمت میشود؛ بنابراین انسان باید مراقب سخنان خود باشد و از ناسزا، تحقیر، شماتت، غیبت و دروغ پرهیز کند.
وی با اشاره به آیهای از قرآن درباره «قول سدید» خاطرنشان کرد: سخن درست و محکم، ظرفیت اصلاح اعمال و آمرزش گناهان را دارد و به همین دلیل کنترل زبان میتواند زمینهساز اصلاح رفتار انسان باشد.
دیدن نعمتها پیش از شکرگزاری
رفیعی در بخش دیگری از سخنان خود بر ضرورت دیدن نعمتها تأکید کرد و گفت: گاهی انسان نعمتهایی را که دارد نمیبیند و تنها به نداشتههای خود توجه میکند.
وی با نقل ماجرای اباهاشم جعفری و توصیه امام هادی(ع) به او برای شکرگزاری نعمتهای موجود، سلامت، قناعت و ایمان را از جمله نعمتهایی دانست که انسان باید آنها را ببیند و شکر کند.
وی با اشاره به دعای عرفه امام حسین(ع) افزود: امام حسین(ع) حتی در شرایط سخت روز عاشورا نیز نعمتهای الهی را مورد توجه قرار میداد و خداوند را شکر میکرد؛ بنابراین انسان باید نعمتهایی مانند اسلام، قرآن، پیامبر(ص) و دین را نیز ببیند و برای آنها شکرگزار باشد.
