پایگاه خبری آستان مقدس حضرت فاطمه معصومه سلام الله علیها| وقتی به زیارت می‌رویم، معمولاً از خودمان می‌پرسیم چه بخواهیم؛ اما کمتر از خودمان می‌پرسیم چگونه حاضر شویم؟
زیارت، فقط ایستادن کنار ضریح و گفتن چند جمله نیست. در متن اذن دخول می‌خوانیم:
«وَاعْلَمْ أَنَّ رَسُولَکَ وَخُلَفَاءَکَ عَلَیْهِمُ السَّلَامُ أَحْیَاءٌ عِنْدَکَ یُرْزَقُونَ، یَرَوْنَ مَقَامِی وَیَسْمَعُونَ کَلَامِی وَیَرُدُّونَ سَلَامِی.»
یعنی می‌دانم که رسول تو و جانشینانش نزد تو زنده‌اند؛ جایگاه مرا می‌بینند، سخنم را می‌شنوند و سلامم را پاسخ می‌دهند.
اگر این را باور داریم، زیارت دیگر یک مراجعه معمولی نیست؛ یک دیدار است. و دیدار، ادب دارد.
همان‌طور که وقتی نزد یک انسان بزرگ و عزیز می‌رویم، با عجله و بی‌توجهی وارد نمی‌شویم، اینجا هم باید مراقب حال خودمان باشیم. آرام‌تر شویم، حواسمان را جمع کنیم، سلام کنیم، حرف بزنیم و گوش دل‌مان را باز کنیم.
حاجت خواستن هم جای خودش را دارد، اما زیارت را نباید به فهرست خواسته‌ها تبدیل کرد.
گاهی خوب است پیش از اینکه بگویی «برای من چه می‌کنی؟»، بگویی:
«من برای این دیدار چه آورده‌ام؟»
یک توبه، یک تصمیم، یک کار خوب، یک دلِ شکسته، یک عهد تازه…
شاید ادب زیارت از همین‌جا شروع شود؛ از اینکه بدانی آمده‌ای برای دیدار، نه فقط برای گرفتن.
