پایگاه خبری آستان مقدس حضرت فاطمه معصومه سلام الله علیها| مهرماه ۱۳۵۷، ماهی پرالتهاب برای ایران بود. در ۲۴ مهرماه، عوامل رژیم پهلوی به مسجد جامع کرمان حمله کردند و در جریان این حمله، شماری از مردم به شهادت رسیدند و قرآن‌ها و کتب مسجد به آتش کشیده شد. این جنایت، که با شعار ماندگار «مسجد کرمان را، کتاب قرآن را، شاه به آتش کشید» در حافظه تاریخی ثبت شد، خشم مردم سراسر کشور را برانگیخت. پنج روز بعد، در ۲۹ مهرماه، روحانیون قم به نشانه اعتراض به این فاجعه، در مدرسه خان تحصن کردند و همزمان، تجمعاتی در صحن حرم مطهر حضرت معصومه (س) شکل گرفت.

صحن حرم مطهر و مدرسه خان؛ دو کانون اعتراض در جوار بارگاه فاطمی

بر اساس سند ساواک به تاریخ ۲۹ مهر ۱۳۵۷، بعدازظهر آن روز پس از برگزاری نماز مغرب و عشا در صحن حرم مطهر حضرت معصومه (س)، حدود ۵۰ نفر از قشر مذهبی در صحن اتابکی به دادن شعارهای ضد رژیمی مبادرت کردند که پس از ۱۵ دقیقه متفرق شدند . همچنین در همان روز، گروهی از طلاب علوم دینی در مدرسه فاطمی قم دست به تظاهرات زدند و در جریان آن، چند وسیله انفجاری به سمت مأمورین پرتاب شد که منجر به مجروح شدن چند نفر و دستگیری ۵۳ نفر از معترضان گردید . روزنامه کیهان نیز در همان روز گزارش داد که «گروهی از طلاب علوم دینی برای اعتراض به آنچه که در مسجد جامع کرمان رخ داده، در مدرسه خان بست نشستند» . این دو کانون اعتراض — صحن حرم مطهر و مدرسه خان — در قلب بافت تاریخی قم و در جوار بارگاه کریمه اهل بیت (س) قرار داشتند و نشان‌دهنده پیوند عمیق مبارزات مردمی با این مکان مقدس بودند.

زنجیره‌ای که به انقلاب ختم شد

اعتراض ۲۹ مهر ۱۳۵۷ را باید در بستر زنجیره‌ای از حوادث دید که هر یک، حلقه‌ای از زنجیر انقلاب را محکم‌تر می‌کرد. از قیام ۱۹ دی ۱۳۵۶ قم، تا فاجعه مسجد کرمان در ۲۴ مهر ۱۳۵۷، و سپس اعتراض روحانیون قم در ۲۹ مهر در صحن مطهر و مدرسه خان، همه نشان‌دهنده یک روند پیوسته و سازمان‌یافته بود. رژیم پهلوی با هر جنایتی که مرتکب می‌شد، بر دامنه اعتراضات می‌افزود و مشروعیت خود را بیش از پیش از دست می‌داد.

۲۹ مهر ۱۳۵۷، روزی است که صحن مطهر حرم فاطمی و مدرسه خان قم بار دیگر به کانون اعتراض علیه ظلم بدل شدند. روحانیون قم با تجمع در جوار بارگاه کریمه اهل بیت (س) و تحصن در مدرسه خان، نشان دادند که مسجد کرمان تنها یک مسجد نبود؛ هتک حرمت به هر خانه خدا، هتک حرمت به همه مقدسات است. این اعتراض، در تداوم مسیری بود که از ۱۹ دی ۱۳۵۶ آغاز شد و در ۲۲ بهمن ۱۳۵۷ به پیروزی رسید.