پایگاه خبری آستان مقدس حضرت فاطمه معصومه سلام الله علیها| کار پرستار فقط انجام چند دستور درمانی نیست. بیمار وقتی روی تخت افتاده، فقط درد جسمی ندارد؛ بخشی از اختیار همیشگی‌اش را هم از دست داده است. نمی‌داند نتیجه آزمایش چه می‌شود، شب را چطور می‌گذراند، درمان جواب می‌دهد یا نه. در چنین لحظه‌ای، رفتار کسی که کنار اوست مهم می‌شود. یک توضیح روشن، یک پاسخ باحوصله، یک مراقبت دقیق و حتی همین اطمینان ساده که «حواسم به تو هست»، می‌تواند بخشی از ترس بیمار را کم کند.
شاید به همین دلیل است که در تقویم ما، میلاد حضرت زینب(س) به نام «روز پرستار» شناخته می‌شود. این نام‌گذاری، فقط یک انتخاب مناسبتی نیست؛ پشت آن، تصویری از زندگی بانویی قرار دارد که در سخت‌ترین روزها، رنج خودش او را از دیدن رنج دیگران بازنداشت. در کربلا و روزهای پس از آن، در کنار امام سجاد(ع)، کودکان و زنان بازمانده، بار مراقبت و همراهی را نیز بر دوش داشت؛ آن هم در حالی که خودش یکی از بزرگ‌ترین مصیبت‌های تاریخ را از سر می‌گذراند.
اینجاست که «پرستاری» معنایی فراتر از یک مهارت پیدا می‌کند؛ البته پرستاری امروز یک حرفه تخصصی، علمی و دقیق است و نباید آن را به یک شباهت عاطفی تقلیل داد. اما یک حقیقت انسانی در هر دو تصویر مشترک است: وقتی دیگری در موقعیت ضعف قرار می‌گیرد، تو قرار نیست فقط دردش را ببینی؛ باید خودِ انسان را هم ببینی.
قرآن درباره ارزش حفظ جان انسان می‌فرماید: «وَمَنْ أَحْيَاهَا فَكَأَنَّمَا أَحْيَا النَّاسَ جَمِيعًا» ؛ هرکس انسانی را زنده بدارد، گویی همه مردم را زنده داشته است. آیه در سیاق حرمت جان و نجات انسان است؛ اما همین تعبیر نشان می‌دهد که جان آدمی در منطق الهی چه اندازه حرمت دارد.
این حرمت فقط با زنده ماندن جسم تمام نمی‌شود. بیمار کرامت دارد. حریم دارد. ترس دارد. گاهی از وابسته شدن به دیگران خجالت می‌کشد، گاهی از آینده می‌ترسد و گاهی فقط دلش می‌خواهد کسی با او مثل «یک انسان» حرف بزند، نه مثل شماره تخت یا نام یک بیماری.
اینجاست که پرستار می‌تواند چیزی را حفظ کند که روی هیچ مانیتوری دیده نمی‌شود: احساس امنیت، امید و شأن بیمار.
شاید سخت‌ترین بخش پرستاری همین باشد؛ اینکه در میانه شلوغی، آدم‌ها برایت تبدیل به «کار» نشوند. هر تخت، یک زندگی است. هر پرونده، یک خانواده دارد. هر زنگ، ممکن است پشتش انسانی باشد که آن لحظه واقعاً ترسیده است.
نام حضرت زینب(س) در کنار روز پرستار، همین یادآوری را پررنگ‌تر می‌کند: مراقبت یعنی رنج دیگری را ببینی، حتی وقتی خودت خسته‌ای. یعنی حضور داشته باشی، حتی وقتی کاری که می‌کنی شاید دیده نشود.
برای همین، شاید بهترین جمله برای تبریک روز پرستار این نباشد که فقط بگوییم «خسته نباشید». شاید باید دقیق‌تر بگوییم: ممنون که در لحظه‌ای که آدم‌ها آسیب‌پذیرتر از همیشه‌اند، مراقب جانشان هستید و نمی‌گذارید احساس کنند با دردشان تنها مانده‌اند.